نوشته های خصوصی من

نمیدانم چه چیزی در کارهای اشتباه هست که من را به سوی خود میکشد. با اینکه ذاتاً برای راه درست طراحی شده ام ولی همیشه از رفتن در راهی که میدانم اشتباه هست لذت میبرم. از دیدن چیزهایی که نباید دید هم همینطور. از شنیدن چیزهایی که نباید شنید هم. گویی لذتی که در گناه هست در هیچ چیز دیگری نیست. گرچه آثار سوءش در پایان کار از قبل مشخص است ولی لذت نقد را نمشود بیخیال شد!!! نمیدانم همه همینقدر که من ولع خلافکاری را دارم، دارند یا خیر. وقتی با این جمله روبرو میشم که “مشترک گرامی دسترسی به این سایت امکان پذیر نمی باشد” حتی اگر محتویات سایت برایم مهم نباشد عمداً بر روی فیلتر شکن کلیک میکنم تا به سایتی بروم که از آن منع شده ام.